Γράφει ο Κωνσταντίνος Δέδες – δικηγόρος
Ποτέ τους δεν ήταν αξιόπιστοι στις διεθνείς τους επαφές και συναλλαγές οι τουρκικές κυβερνήσεις. Τα όσα έγιναν μετά την εξωφρενική επίθεση των Τούρκων κατά της ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας, την ώρα που εκείνη έβαλλε κατά των τζιχαντιστών, απέδειξαν στη διεθνή κοινότητα πολλά. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Άγκυρα άνοιξε μέτωπο και με τη Βαγδάτη, στέλνοντας εκ νέου στρατεύματα εντός της ιρακινής επικράτειας. Και δεν άνοιξε μέτωπο μόνο με το Ιράκ. Η διαμαρτυρία της Κίνας ήταν έντονη, με την εκπρόσωπο Τύπου του κινεζικού ΥΠ.ΕΞ.,Χούα Τσουνιίνγκ, να τονίζει ότι η Τουρκία οφείλει να σεβαστεί την κυριαρχία του Ιράκ και την εδαφική του ακεραιότητα. Το Πεκίνο έχει χρόνιο πρόβλημα με τους Τούρκους που προ- σπαθούν να δημιουργήσουν αναταραχή στην κινεζική επαρχία Ξινγιάνγκ, όπου κατοικούν οι μουσουλμάνοι και τουρκόφωνοι Ουιγούροι. Αυτό το πρόβλημα το είχαν και οι Ρώσοι στη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 στην Τσετσενία, αλλά το αντιμετώπισαν με αποφασιστικότητα. Σωστά, λοιπόν, οι Ρώσοι αποκαλούν σήμερα την Τουρκία «agent provocateur».
Συρία, Ιράκ, Ιράν, Αρμενία, Ελλάδα, Βουλγαρία… Αλήθεια, με ποιον γείτονά της η Τουρκία έχει καλές σχέσεις; Με κανέναν απολύτως. Όλες οι προαναφερόμενες χώρες έχουν ή είχαν στο παρελθόν σοβαρότατα προβλήματα με τηνΤουρκία και ακόμα και σήμερα, αν οι σχέσεις τους με την Άγκυρα έχουν εξομαλυνθεί, υπάρχει καχυποψία έναντι της. Η Βουλγαρία είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Και η τουρκική πολιτική συνεχίζει να είναι επεκτατική και να καταπατά βάναυσα το διεθνές δίκαιο, με την Άγκυρα να συνεχίζει να κατέχει παράνομα μεγάλο μέρος των εδαφών της Κύπρου. Ο Ταγίπ Ερντογάν ενισχύει ανοικτά τους ισλαμιστές τρομοκράτες στη Συρία, το σύνολο των οποίων μπαινοβγαίνει στη χώρα από την τουρκική επικράτεια. Με το σιτικό Ιράνοι σχέσεις χαρακτηρίζονται από αμοιβαία αντιπάθεια. Οι συχνές διεισδύσεις τουρκικών στρατευμάτων στο Ιράκ, με το πρόσχημα της καταδίωξης των μαχητών του ΡΚΚ, προκαλούν την οργή της Βαγδάτης. Η μη αναγνώριση της γενοκτονίας το 1915 των Αρμενίων διαιωνίζει το κακό καθεστώς στις διμερείς σχέσεις, παρά την επίσκεψη στο Ερεβάν του Αμπντουλάχ Γκιουλ το 2008 και την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ του Τούρκου ΥΠ.ΕΞ. (τότε) Αχμέτ Νταβούτογλου και του Αρμένιου ομολόγου του Έντβαρντ Ναλμπαντιάν στη Ζυρίχη, το 2009. Και η Τουρκία συνεχίζει να κολυμπά στον βούρκο της αναξιοπιστίας της.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Aξία
