Γράφει ο Κωνσταντίνος Δέδες – δικηγόρος
Φτάσαμε πλέον στην εποχή που έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία το τι νομίζουμε, και βεβαίως πώς αξιολογούμε εμείς οι πολίτες, από το τι μας λένε. Διότι ελάχιστοι εκ των «αρμοδίων» μάς λένε την αλήθεια. Από τον Ιανουάριο του 20ΐ5είμαστε αντιμέτωποι μετά κατά ριπάς επικοινωνιακά πυρά της κυβέρνησης, που θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι η γη είναι επίπεδη και ότι το άσπρο είναι μαύρο και αντίστροφα.
Και κάπως έτσι, προσπαθούν να μας πείσουν τώρα πως το σκληρότατο μνημόνιο που έφεραν σκοπό είχε να σώσει τη χώρα από την έξοδο από την Ευρωζώνη. Το θέμα είναι όμως ότι, έτσι όπως διαχειρίζονται το μνημόνιο αυτό, δείχνουν σαν να την επιδιώκουν. Ως συνήθως από τις 25 Ιανουάριου και μετά, η κυβέρνηση κοροϊδεύει συγχρόνως τους Έλληνες πολίτες και τους εταίρους μας στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό για την οικονομία και θέτει σε πολύ μεγάλο κίνδυνο τα εθνικά μας συμφέροντα. Τα πάντα στη χώρα κατακρημνίζονται, κάτι που φυσικά ήταν αναμενόμενο από τη στιγμή που άρχισαν τα απίστευτα που βιώσαμε με πρωταγωνιστή τον γνωστό απομακρυνθέντα
υπουργό, που μια χαρά την έκανε τη δουλειά του, κερδίζοντας διεθνή αναγνωσιμότητα και όποια οφέλη απορρέουν από αυτήν.
Είναι πραγματικά εύκολο να καταλάβει κάποιος πώς θα είναι η χώρα μας σε λίγους μήνες. Όλα τα παραπάνω φυσικά και δεν προμηνύουν τίποτα καλό. Στη φάση όπου βρισκόμαστε τώρα και κάθε λεπτό που περνά, π απόγνωση κερδίζει έδαφος, επιδεινώνοντας το κλίμα. Πολύς κόσμος φεύγει για το εξωτερικό όσοι μπορούν τουλάχιστον. Είναι σαφές πως κανείς αυτή την περίοδο εκ των πολιτών δεν περιμένει τίποτα καλό. Ούτε οι επενδυτές. Και είναι απορίας άξιων πώς θα μπούμε σε τροχιά ανάκαμψης με αυτό το κλίμα στην αγορά για να χρησιμοποιήσουμε εδώ μια λέξη που δεν αρέσει και πολύ στους κυβερνητικούς.
Όμως, μέσα στην παγκόσμια αγορά είναι και η ελληνική οικονομία… θέλει πραγματικά την ανάκαμψη η κυβέρνηση; Αυτό είναι ένα «θέμα», μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝ.ΕΛ. είναι παράγωγα της κρίσης, καθώς αυτή τους έδωσε την ώθηση για να καταλάβουν την εξουσία. Ίσως, σε κάποια χρόνια, να μάθουμε πράγματα που θα μας αφήσουν άφωνους. Κι ας νομίζουμε σήμερα πως τίποτα πια δεν μας εκπλήσσει.
